Jaarlijks kiezen duizenden mensen uit Spanje en het buitenland Torrevieja als vakantiebestemming. De prachtige zandstranden, mooie parken en een verscheidenheid aan hotels en campings, en niet te vergeten de winkelcentra, theaters, restaurants en bars, maken het een populaire bestemming. Historisch gezien is dit echter allemaal relatief recent en de geschiedenisliefhebber zal de groei van Torrevieja fascinerend en plezierig vinden.
Torrevieja was ooit een klein dorpje dat voor haar economische overleving afhankelijk was van het witte 'goud': zout. Het zout en de zee werden daarom de twee belangrijkste en onlosmakelijk met elkaar verbonden factoren in het leven van de lokale bevolking, omringd door de beroemde zoutmeren van La Mata en Torrevieja. Deze meren zijn nu aangewezen als nationale parken en herbergen een enorme verscheidenheid aan vogelsoorten; er worden er wel 200 waargenomen.
Torrevieja, de zoutstad, kent een rijke geschiedenis en werd gelukkig goed onderhouden door heersers die hun zegen gaven aan nieuwe projecten. In sommige gevallen initieerden ze zelf de nieuwe projecten. Wat we vandaag de dag zien, is het bewijs van de vooruitgang die sinds 1803 is geboekt.
Voor de 15th De Romeinse kronieken vermelden in de 1482e eeuw de waarde van het zout dat destijds uit de Laguna de La Mata werd gewonnen. Om een broedplaats voor vissen te creëren in de grote zoutwaterlagune, gaf koning Fernando I van Aragon in XNUMX toestemming voor de aanleg van een kanaal tussen de zee en de lagune. Het zout was zelfs in die tijd al zo waardevol dat het de reizen van Christoffel Columbus financierde. Het zout kwam tijdens deze reizen ook op meer binnenlandse schaal van pas, omdat het de vissen beschermde.
In 1533 gaf de wethouder van Valencia, Vespasiano Gonzaga, opdracht tot de versterking van de torens en kastelen aan de kust van het koninkrijk Valencia. Tussen die torens bevinden zich de overblijfselen van wat bekend staat als de Oude Toren (Torrevieja). Later, in 1760, begonnen de eerste families het gebied te koloniseren, voornamelijk vissers en hun gezinnen. Zij werden de eerste bewoners van een pueblo dat inmiddels is uitgegroeid tot een kosmopolitische stad met bijna honderdduizend inwoners.
Aan het begin van de 19th In de 1802e eeuw was er slechts een wachttoren, de Oude Toren en slechts een paar huizen. Rond die tijd begon de stad te groeien toen koning Karel IV in 1803 de kantoren en het bestuur van de zoutmijnen vanuit La Mata naar Torrevieja verplaatste. Vervolgens begon hij in XNUMX met de aanleg van de infrastructuur van de stad, met 'rechte straten van regelmatige breedte' en de invoering van de justitiekantoren. Dit leidde op zijn beurt tot een vrij snelle uitbreiding van Torrevieja, profiterend van de twee natuurlijke voordelen van de nabijheid van de zoutvlakten en het feit dat het een haven was die inmiddels niet alleen zout exporteerde, maar ook het fruit en de groenten die in de Vega Baja werden verbouwd.
Een keerpunt in de geschiedenis van Torrevieja was de onafhankelijkheid van Orihuela in 1820. Sindsdien is de stad snel in belang toegenomen en is ze vandaag de dag een van de grootste Europese zoutproducenten. Jaarlijks exporteert de stad ongeveer een miljoen ton.
De ontdekkingsreizigers die de Spaanse kust verlieten en bondgenootschappen sloten met andere landen, met name in Zuid-Amerika, keerden terug met veel van de tradities van die landen. Eén daarvan bestaat nog steeds en is van bijzonder belang voor buitenlandse bezoekers. De Internationale Habaneras- en Koorzangwedstrijd dateert uit de tijd dat Torrevieja handel dreef met Cuba, de bakermat van de Habaneras, Cubaanse liederen en dansen, die de zeelieden meebrachten naar Spanje en bij terugkomst zongen. Deze wedstrijd vindt plaats in augustus en zangers van over de hele wereld komen naar Torrevieja om deel te nemen aan dit jaarlijkse evenement.
Het is onmogelijk om over Torrevieja te praten zonder de aardbeving van maart 1829 te noemen, toen een reeks aardbevingen van een week zich uitstrekte van Orihuela tot Torrevieja en vele dorpen op de route verwoestte. Na de verwoesting bouwde Torrevieja in 1830 zijn eerste gemeentehuis.
Het stadswapen van Torrevieja vat de geschiedenis samen en verbeeldt de kust van vroeger. Er zijn zeilboten te zien, die ooit het enige vervoermiddel voor zout waren. Er zijn twee kleine huisjes met overvliegende meeuwen, die de vissers voorstellen die de oorspronkelijke bewoners van de stad waren. Centraal op het schild staat de gedeeltelijk verwoeste wachttoren, een herinnering aan de aardbeving, en de ruit met zijn rood-gele strepen is een teken dat de stad ooit tot het koninkrijk Aragon behoorde, wat wordt benadrukt doordat het hele schild is bekroond met een symbolische koninklijke kroon.
Hoewel de zoutziederij en het handwerk deel uitmaken van het erfgoed van Torrevieja, wordt de stad ook financieel ondersteund door de groei van het toerisme. Het toerisme is inmiddels de belangrijkste activiteit in het huidige Torrevieja en de verwerving van tweede huizen voor toeristen is een van de grootste in Europa.
Bezoekers die Torrevieja willen verkennen, zullen ontdekken dat de stad bijna alles te bieden heeft wat ze zich maar kunnen wensen van een moderne toeristenstad. De stad is doordrenkt van geschiedenis, maar biedt ook attracties, eten, restaurants, winkels en straatmarkten, plus stranden, musea, kerken en parken. Het is werkelijk een stad met een unieke aantrekkingskracht die veel vakantiegangers uit Madrid en andere delen van Spanje, maar ook internationale toeristen, aantrekt.
Er zijn elke maand van het jaar festivals en in augustus worden er feesten gehouden ter ere van de toeristen. Ga voor meer informatie naar een van de VVV-kantoren van Torrevieja of bekijk de www.torreviejacultural.com voor meer informatie over komende evenementen.
