Het lijkt erop dat de man op straat nu wel "de gemiddelde persoon" genoemd moet worden. Dat geldt natuurlijk niet voor jou en mij. En trouwens, zou de gemiddelde persoon niet op de stoep moeten lopen? Ik hoorde onlangs dat de sloppenwijk waar ik opgroeide eigenlijk "een economisch achtergestelde buurt" was. Er waren zeker geen stoepen, nu ik erover nadenk. Jarenlang heb ik het verkeer ontweken op een weg die geen kip ooit zou willen oversteken.
Politieke correctheid lijkt zich ongemakkelijk te voelen bij de schuldcultuur waarin we leven. Wat was het verfrissend om een man in een tuincentrum te horen zeggen: "Die zonnewijzer die ik vorig jaar heb gekocht, heeft zichzelf al terugverdiend." Niet dat ik ook maar enig idee had wat hij bedoelde, maar hij was er in ieder geval niet om te klagen over het gebrek aan zonlicht.
De rest van de mensheid de schuld geven van alle negatieve dingen die je overkomen – ontslagen worden, een slecht kapsel, kiespijn (sorry om dat te horen) – lijkt tegenwoordig volkomen acceptabel, zolang je er maar aan denkt om 'de mensheid' als 'de mensheid' te benoemen – niet dat sommigen van hen erg humaan lijken, bijvoorbeeld om je te ontslaan vanwege je kapsel! De schuld afschuiven is een gewoonte die aan inflatie heeft geleden.
De schuld bij anderen leggen betekent dat je nooit meer sorry hoeft te zeggen. Als mensen tegen me zeggen dat het leven draait om fouten maken, verzeker ik ze dat ze het mis hebben. "Word geen serie-schuldaflegger," zeg ik dan vaak, maar ze lijken daar niet bepaald dankbaar voor.
De vrijheid van meningsuiting dreigt te worden ondermijnd en het gezond verstand verloren te gaan. Een universiteit waarschuwde tegen het gebruik van de voornaamwoorden hij en zij, "om veronderstellingen over identiteit te vermijden". Waar dacht hij of zij eigenlijk aan? Moet de roman 'She' nu een nieuwe titel krijgen, net als 'She Loves You' van de Beatles?
Er zijn manieren om de schuld te ontlopen. Als je per ongeluk een ijsje op de vloer van een vriend laat vallen, probeer het dan altijd met je voet onder het tapijt te vegen, als je er een hebt, een tapijt bedoel ik, en gelukkig droeg ik toen witte schoenen. Hoewel ik nooit meer ben uitgenodigd.
Was ook altijd je handen grondig nadat je iemand hebt neergeschoten, anders kan de politie jou de schuld geven met een of andere technische truc, zoals kruitresten of een ooggetuige.
Als je zonnebloemen plant en ze groeien niet, is het politiek niet correct om de zonnebloemen – of de zon – de schuld te geven. Je kunt het tuincentrum echter wel aanklagen op grond van de wet op de handelsnormen, omdat jij je geld hebt gegeven voor hun weigerachtige bloemen.
De enige cultuur waar we tegenwoordig op kunnen vertrouwen om te groeien, is de schuldcultuur. Dr. Jekyll gaf Mr. Hyde de schuld, Burke gaf waarschijnlijk Hare de schuld, de drie beren klaagden toen Goudlokje hun pap verpestte, en een ijsbeer gaf waarschijnlijk de Titanic de schuld van het verpesten van zijn ijsberg. Dat klinkt allemaal als een ramp, maar ach! Geef mij niet de schuld, ik ben slechts de boodschapper.
