Wie door de urbanisaties van Orihuela Costa rijdt, zal merken dat een woud van kranen de skyline weer vult. Het lijkt erop dat de bouwsector de remmen loslaat en er weer een waanzinnige strijd is om te bouwen op elk stuk braakliggend terrein dat voor een prijs is heringedeeld.
Verschillende grote bouwers hebben grootschalige projecten lopen met als doel om zoveel mogelijk woningen op de kleine stukken land te proppen, zelfs op grond die daarvoor niet geschikt is, zoals het terrein onderaan Carrer Cipres. Een naamloze persoon heeft de barranca opgevuld met als enig doel om erop te bouwen, en het kan hem niets schelen dat bij de volgende dana het grootste deel van de stortplaats weggespoeld zou kunnen worden, waardoor de panden in gevaarlijke staat zouden kunnen raken of zelfs zouden kunnen instorten.
De persoon zou een boete kunnen krijgen voor het opvullen van de barranca, maar dat is niets vergeleken met de tientallen miljoenen die ze zouden verdienen. Maar tot wie zouden de eigenaren zich dan moeten wenden voor hulp? Er zijn immers al veel te veel voorbeelden aan de kust. De projectontwikkelaars zijn vertrokken en het gemeentebestuur haalt er alleen maar de schouders over op.
Dit is een veel groter probleem dan de bewoners van de kust beseffen.
Een andere ontwikkeling is te vinden in de Calle Isaac Albeniz VillaMartin, waar de ontwikkelaar slechts enkele meters van de rand van de barranca mocht bouwen. Maar toen de Dana van 2019 kwam, was dat de katalysator voor veel grotere problemen, waardoor verschillende villa's het grootste deel van hun achtertuin kwijtraakten, tuinen verdwenen en zwembaden in gevaar kwamen.
Sommige panden zijn ontruimd vanwege de angst voor de bouwwerken bij de volgende DANA. TOCH mocht de projectontwikkelaar bouwen, er werden deals gesloten in bars/restaurants, er zouden panden van eigenaar zijn gewisseld en er werden vergunningen verleend.
De projectontwikkelaar is inmiddels vertrokken of van naam veranderd, en de mensen die verantwoordelijk waren voor het verlenen van de vergunningen zijn hoogstwaarschijnlijk ook vertrokken. Nu hebben we dus een Mexicaanse patstelling tussen ons gemeentehuis en CHS over wie verantwoordelijk is.
Wat toen de norm was, kan alleen vergeleken worden met wat er vandaag de dag gebeurt: belachelijke vergunningen die worden verleend, landroof zoals bij Finca Langostina, waar de familie al meer dan twintig jaar voor vecht om te beschermen wat hen rechtmatig toekomt. Het is duidelijk dat geld de wetten maakt in Orihuela, niet de wetten van de mens.
Elke hersenloze chimpansee zou kunnen voorspellen dat elke economie die afhankelijk is van de onbeperkte verkoop van nieuwe huizen, gebouwd is op fundamenten van drijfzand! We moeten ons afvragen waar die onbeperkte hoeveelheid kopers is. Dit is echter niet de belangrijkste vraag. Veel belangrijker is de vraag: wat zijn de werkambities van deze huizenkopers? Het grootste deel van de economie in Orihuela Costa is beperkt tot de bouw.
Wat uit elke analyse van Orihuela Costa blijkt, is dat de gemeenteraadsleden van Orihuela de werkgelegenheidseisen van potentiële inwoners van Costa volledig hebben genegeerd. Hoe kan een planningsautoriteit onbeperkte bouw van woningen goedkeuren zonder voldoende rekening te houden met de economische behoeften van de mensen die in deze huizen zullen wonen?
Wordt gedacht dat deze huizen alleen als vakantieverblijf gebruikt zullen worden? Wat we zien is gewetenloze bouw, een stadhuis gedreven door hebzucht en persoonlijke ambities.
