Door John McGregor
Ik ben niet bang om dood te gaan – ik wil er gewoon niet bij zijn als het gebeurt. Vroeger vond ik dat grappig, maar de laatste tijd weet ik het niet meer zo zeker. Vlakbij waar ik woon is een korte, steile heuvel die wij hier 'Cardiac Hill' noemen. Dat was ook een grapje, maar nu vermijd ik het om er in de buurt te komen – je weet wel, voor het geval dat…
Ongelooflijk, ik ben de laatste tijd op de een of andere manier al drie begrafenissen kort achter elkaar bijgewoond. Dat heeft me ineens het gevoel gegeven dat ik heel sterfelijk ben. Eerst dacht ik altijd dat mijn eigen dood lichtjaren verwijderd zou zijn, maar nu denk ik: 'Hé, hij was net zo oud als ik' – of zelfs jonger bij twee van de begrafenissen.
Het roept nieuwe gedachten op, zoals: 'Oei, die pijn in mijn borst, heb ik mijn pillen vandaag al ingenomen?' (let op het meervoud, het is een wonder dat ik niet rammel als ik loop).
Zoals altijd ben ik eeuwig (is dat een Freudiaanse verspreking?) dankbaar aan het Spaanse zorgstelsel en het Torry Ziekenhuis voor mijn behandeling. Ik hoop dat dit nog lang zo blijft, maar – tja, u weet wel.
Om het vrolijk te houden - niet halfhartig (wederom een slechte woordkeuze) - ben ik onlangs lid geworden van een prostaatkankergroep. Deze komt maandelijks bijeen om ervaringen uit te wisselen.
Hier ontmoette ik een groep mannen, waarvan de meesten jonger waren dan de 76 jaar dat ik op deze planeet ben. Ze zaten allemaal in verschillende stadia van hun behandeling voor deze ernstige, alleen bij mannen voorkomende aandoening.
We zaten rond in een bar en wisselden aantekeningen uit over de fase waarin we ons bevonden, welke opties we kregen of gingen maken, dat soort dingen.
Er werd meer dan één keer 'Had ik dat maar niet gedaan' gezegd, hoewel ik in mijn geval niet zo werk of denk. Als het eenmaal gedaan is, is er voor mij geen weg meer terug.
Hoe dan ook, het zijn een aardige groep jongens, dus misschien ga ik er nog eens heen (oh, nu we het toch over grammatica en ongepaste woorden hebben, 'jongens' is een oxymoron – oftewel de tegenovergestelde betekenis van het echte woord, wat betekent dat het niet echt 'jongens' zijn, maar gewoon oudere mannen. Mijn zus heeft me dat geleerd, verdomde opschepper...)
Waar was ik? Weer aan het dwalen, zoals gewoonlijk. Ah, ja, begrafenissen. Omdat ik al een paar jaar niet meer naar een begrafenis was geweest, was ik het systeem hier vergeten.
Zoek eerst het Tanatorio, dat is niet altijd even makkelijk. Zodra je er bent, ga je sporten in het park en raak je in paniek als je de dresscode niet goed hebt. Anders word je op je donder gegeven, wat heel irritant is als je dat wel hebt.
Een van de problemen die zich in Spanje voordoet, is dat ze in tegenstelling tot in het Verenigd Koninkrijk pas een paar dagen na het overlijden met de ceremonie beginnen. Hierdoor wordt het ineens heel belangrijk om vrienden en familieleden vanuit het buitenland mee te nemen.
Toen mijn vrouw en ik 27 jaar geleden (dat kan toch niet) in Spanje kwamen wonen, werden we uitgenodigd voor een wake. Een dame die ze nauwelijks kende, vroeg of we konden helpen.
Haar man, die wij niet kenden, was overleden en wij werden gevraagd om een paar oudere dames mee te nemen naar een bar aan de kust waar wij wonen.
Natuurlijk deden we dat en arriveerden we, zoals gevraagd, op een vroege zomeravond bij de bar. De plek lag letterlijk direct aan de kust, met de achterdeuren die uitkwamen op het smalle strand.
Toen wij aankwamen zaten er ongeveer twintig mensen in de bar, die er treurig uitzagen. Wij kenden niemand van hen, behalve de weduwe die ons had uitgenodigd.
Plotseling stonden drie dames, waaronder de weduwe, op en verdwenen in de Dameszaal. Twee minuten later verschenen ze weer in badkleding, met een urn, wat bloemen en een ghettoblaster. Ik zou eraan toe willen voegen dat er al wat 'normale' mensen buiten in het ondiepe water aan het baden waren.
De drie dames waadden tot hun middel en plotseling galmde John Lennons 'Imagine' over het water. De inhoud van de urn en de bloemen werden op het wateroppervlak geplaatst en toen John klaar was, keerden onze tranende ogen terug naar de bar en verdwenen weer in de dames. Toen begon het feest met opmerkingen als 'Wist je dat ****, zo'n aardige man?' – iets wat we niet hadden gehoord. Maar ja – elk verhaal heeft twee kanten, toch?
Een van de grappigste, maar ook zwartgallige, verhalen over dit onderwerp kwam toen de moeder van mijn ex-vrouw overleed in Noord-Wales, waar ze haar hele leven had gewoond.
Zij was, hoe zal ik het zeggen, een ietwat lastige vrouw in haar tijd en toen ze stierf, regelde de familie een kerkdienst en vervolgens een begrafenis op een prachtig stuk land met uitzicht op een heuvel waar schapen grazende schapen waren; een idyllische plek.
De volgende ochtend na haar begrafenis openden ze het testament, waarin stond: 'Ik wil gecremeerd worden en mijn as verstrooid over de zee bij Rhyl,' haar favoriete vakantieoord. In tegenstelling tot de vorige... briljant!
Ik blijf die suggesties voor je overlijden, meestal schriftelijk, over wat te doen bij overlijden, maar uitstellen. Je weet wel, wanneer je zoon en/of dochter voor het eerst door je spullen snuffelt en een verzegelde brief met hun naam tegenkomt.
Ik denk dat je oprechte berichten hoort achter te laten over jouw en hun relaties, en ik heb het geluk dat ik geen lijken heb om aan te biechten – dus daar moet ik mee aan de slag. Oh, en je hoort duidelijke schriftelijke instructies achter te laten, bij voorkeur in een testament (aankruisen, gedaan, zal ik bedoel) over wat er met je persoonlijke bezittingen moet gebeuren (geen aankruisen, dat heb ik nog niet gedaan, ik kan er maar beter mee beginnen). Je weet maar nooit wat er om de hoek of op de heuvel ligt, zei hij opgewekt.
Concluderend kan ik zeggen dat er in mijn verhaal van vandaag helaas geen familie- of vriendenbruiloften voorkomen.
Mijn nichtje en kleindochter komen hier allemaal voor in aanmerking, maar er zijn nog geen tekenen, misschien is dat ook wel zo.
Dus wees alsjeblieft voorzichtig allemaal, goede mensen zijn moeilijk te vinden, zoals mijn overleden tante altijd tegen me zei.
