Door Niu Honglin
Toen ik aan deze nieuwe podcast werkte, bleef één vraag steeds terugkomen in mijn aantekeningen: Waarom is het idee van een “gedeelde toekomst” Krijgen ze nu steeds meer wereldwijde erkenning? Niet tien jaar geleden. Niet twintig jaar geleden. Maar nu wel.
De wereld kent geen gebrek aan uitdagingen. Economisch herstel voelt fragiel aan. Conflicten laaien met verontrustende regelmaat op. Klimaatangst is van abstract naar persoonlijk niveau verschoven. Vluchtelingencrisissen, noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid en groeiende ontwikkelingskloven zijn allemaal zo met elkaar verweven dat simpele antwoorden onmogelijk zijn. Het is dan ook geen wonder dat mensen overal dezelfde vraag stellen: Wat voor mondiaal systeem bouwen we eigenlijk, en voor wie?
Die vraag staat centraal in deze podcast, die onderzoekt hoe China, en zijn leider Xi Jinping, mondiaal bestuur vormgeven aan de hand van het idee van een “Een gemeenschap met een gedeelde toekomst voor de mensheid.” Het is een uitdrukking die vaak wordt geciteerd, soms verkeerd wordt begrepen en zelden wordt uitgelegd aan de hand van echte verhalen. Dus daar wilde ik beginnen.
Grote ideeën doen er alleen toe als ze in de praktijk worden gerealiseerd.
Wat me tijdens mijn onderzoek opviel, was hoe consistent dit concept verbonden is aan concrete momenten, en niet alleen aan toespraken. Natuurlijk zijn er belangrijke toespraken bij de VN, SCO-bijeenkomsten en mondiale fora. Maar er zijn ook heel menselijke scènes die het verhaal veel duidelijker vertellen dan welke slogan dan ook.
Neem Vanuatu bijvoorbeeld.
In december 2024 werd het eiland getroffen door een aardbeving met een magnitude van 7.3. Er vielen doden. De infrastructuur stortte in. Te midden van naschokken en hevige regenval werd ook een Chinees medisch team dat daar al gestationeerd was getroffen. Vijf van de negen teamleden raakten gewond. En toch, zodra de situatie gestabiliseerd was, gingen ze meteen weer aan het werk. Ze pakten hun medische benodigdheden in en meldden zich de volgende dag al bij het plaatselijke ziekenhuis. Ze waren het eerste niet-lokale medische team ter plaatse.
Toen ik over het verhaal schreef, bedacht ik me: zo zou wereldwijde veiligheid eruit moeten zien als je verder kijkt dan het abstracte, verder dan militaire allianties of persberichten, en je richt op artsen die klaarstaan wanneer en waar ze nodig zijn.
Het verhaal herhaalt zich in Honduras, waar een dengue-uitbraak het land in een nationale gezondheidsnoodtoestand stortte. Wat mij opviel, was niet alleen de omvang van de hulp, van testkits en klamboes tot monitoringapparatuur, maar vooral de timing. De steun kwam op het moment dat de uitbraak op zijn hoogtepunt was, en ging verder dan alleen het leveren van benodigdheden; er werd ook gezorgd voor langdurige monitoring van de ziekte. Een vriend in nood is een echte vriend.
Ontwikkeling gaat niet alleen over bbp-cijfers.
Een ander deel van de aflevering dat me is bijgebleven, gaat over de Spoorweg Mombasa-NairobiInfrastructuurprojecten worden vaak besproken in termen van kosten, schulden of geopolitiek. Maar pas als je praat met de mensen wier leven door deze projecten is veranderd, ontdek je het ware verhaal.
Deze spoorlijn heeft een slopende reis van een hele dag teruggebracht tot ongeveer vijf uur. In de loop der jaren heeft het tienduizenden lokale banen gecreëerd en duizenden professionals opgeleid. Een van hen is Jamlick Kariuki, die in Peking studeerde, terugkeerde om aan de spoorlijn te werken en vervolgens weer naar China kwam om zijn technische vaardigheden verder te ontwikkelen.
Hij noemde de spoorlijn de "Weg naar Geluk". Die uitdrukking klinkt niet melodramatisch als je begrijpt wat het inhoudt: stabiel werk, veiliger vervoer en een toekomst die veelbelovend aanvoelt in plaats van ontoegankelijk. Als hij over dankbaarheid sprak, was dat niet abstract. Het was gebaseerd op kansen.
Er is een zin die hij deelde waar ik steeds aan moet denken, een Afrikaans spreekwoord: Als je snel wilt gaan, ga dan alleen. Als je ver wilt komen, ga dan samen. Het is simpel, maar het verklaart veel over hoe ontwikkelingspartnerschappen slagen of mislukken.
Cultuur is de plek waar vertrouwen daadwerkelijk ontstaat.
Een van mijn favoriete gedeeltes van de aflevering wijkt volledig af van beleid en gaat over het campusleven. Twee jonge studenten, een Chinees en een Amerikaans, videobellen elkaar om hun taalvaardigheid te oefenen en lachen samen om handgeschreven Chinese karakters.
Zhu Kaixin en Alessandro ontmoetten elkaar aan de Wenzhou-Kean Universiteit, een gezamenlijke Chinees-Amerikaanse instelling. Hun vriendschap is niet terug te vinden in handelsstatistieken of diplomatieke berichten, maar doet iets wat wellicht nog belangrijker is: ze maakt de "andere kant" menselijk.
Alessandro vertelde over zijn wens om China nog eens te bezoeken, om meer steden te zien en de cultuur te begrijpen die verder gaat dan de krantenkoppen. Zhu vertelde dat hij Alessandro mee had genomen naar Xi'an omdat zijn Amerikaanse vriend zo dol was op de Terracotta Krijgers. Dit zijn kleine beslissingen. Maar ze vormen wel de basis voor vertrouwen op de lange termijn.
Wanneer docenten uit beide landen deze programma's beschrijven, zeggen ze vaak hetzelfde: leerlingen groeien samen. Niet apart. Samen. En dat voelt als een ingetogen maar krachtig antwoord op de vraag hoe beschavingen naast elkaar kunnen bestaan.
Waarom dit gesprek nu belangrijk is
Wat al deze verhalen voor mij verbindt, is dat ze mondiaal bestuur beschouwen als een gedeelde verantwoordelijkheid in plaats van een competitief spel. Het idee van een 'gemeenschap met een gedeelde toekomst' gaat in tegen het denken in termen van een nulsomspel. Het stelt dat veiligheid, ontwikkeling en cultureel begrip geen zaken zijn die één land voor zichzelf kan hamsteren.
Je kunt het met bepaalde aspecten van deze visie eens of oneens zijn. Maar het is de moeite waard om goed te luisteren naar hoe deze visie wordt verwoord en, belangrijker nog, hoe deze in de praktijk wordt gebracht.
In de podcast Verhalen over Xi JinpingWe duiken dieper in deze verhalen. Je hoort de stemmen. Je hoort de pauzes, de emotie, de achtergrondgeluiden die niet op papier terechtkomen. Als dit onderwerp je interesseert, raad ik je echt aan om naar de aflevering te luisteren. Het voegt een dimensie toe die anders niet in tekstvorm te vinden is.
In een tijd waarin de wereld steeds meer versnipperd lijkt, is het meest radicale idee misschien wel een simpel idee: dat niemand overboord wordt gegooid, dat we samen door de woelige wateren komen, of helemaal niet.
Over de auteur: Niu Honglin is producer en presentatrice bij CGTN. Ze is tevens een van de redacteuren van Verhalen over Xi Jinping.
