Dit artikel komt uit een podcastserie waaraan ik heb gewerkt, waarin we mondiaal bestuur onderzoeken aan de hand van een eenvoudig maar veeleisend idee: Een gedeelde toekomst voor de mensheid. Elke aflevering richt zich op één aspect van die vraag – veiligheid, ontwikkeling, culturele uitwisseling of, in dit geval, het milieu – en probeert dit te verankeren in echte plaatsen en echte levens.
Tijdens de voorbereiding van deze aflevering waren de beelden moeilijk te negeren. In de zomer van 2025 werd een recordhittegolf over een groot deel van het noordelijk halfrond getrokken. Europa, Noord-Amerika, delen van Azië… Wetenschappers waarschuwen dat dit soort hittegolven geen uitzonderingen meer zijn. Het zijn voorbodes.
Rond dezelfde tijd sprak VN-secretaris-generaal António Guterres na de topconferentie over klimaat en een rechtvaardige transitie. Zijn woorden waren onomwonden. Klimaatrampen, zei hij, versnellen. Geen enkele regio blijft gespaard. En de gevolgen zijn niet alleen van ecologische aard. Ze vergroten de armoede, verdrijven gemeenschappen en wakkeren de instabiliteit aan.
Tijdens het luisteren naar die toespraak bleef ik maar denken aan hoe ongelijkmatig deze crisis wordt ervaren. Stijgende zeeën bedreigen eerst eilandstaten. Droogtes treffen kwetsbare ecosystemen als eerste. En toch worden de oorzaken, en de verantwoordelijkheid voor oplossingen, gedeeld. Die spanning vormt de kern van deze aflevering, en van de hele reeks waar deze deel van uitmaakt.
Klimaatverandering wordt beperkt door nationale grenzen.
Op internationale klimaatconferenties klinken waarschuwingen vaak abstract, totdat iemand ze persoonlijk maakt. Op de VN-klimaatconferentie van 2021 deed de premier van Barbados, Mia Mottley, precies dat. Ze sprak van 1.5 graad Celsius als een grens voor overleven, en van 2 graden Celsius als een doodvonnis voor landen als Fiji, de Malediven en Barbados zelf.
Die woorden bleven me bij tijdens het werken aan dit verhaal. Klimaatverandering is geen verre toekomstmuziek. Het verandert nu al de bestaansmiddelen, ecosystemen en de toekomst van landen. Erop reageren betekent dat we de manier waarop ontwikkeling plaatsvindt, moeten heroverwegen.
Hier komt het idee van een "gemeenschap met een gedeelde toekomst" weer naar voren, niet als slogan, maar als praktische noodzaak. Geen enkel land kan milieurisico's ontlopen. Geen enkel land kan het alleen oplossen.
Een windmolenpark aan de rand van de woestijn.
Om te begrijpen hoe groene samenwerking er in de praktijk uitziet, neemt de podcast luisteraars mee naar Zhanatas, een klein en afgelegen stadje in het zuiden van Kazachstan. Om er te komen, moet je urenlang met de trein reizen en lange autoritten maken door woestijnlandschappen waar weinig verkeer is en de horizon eindeloos lijkt.
En dan, ineens, verschijnen de windturbines.
Het windpark Zhanatas is een van de grootste in Kazachstan en het eerste grootschalige windenergieproject in Centraal-Azië. Het is gebouwd in samenwerking tussen China en Kazachstan en levert nu elektriciteit aan ongeveer 160,000 huishoudens, terwijl het jaarlijks een aanzienlijke vermindering van de uitstoot van broeikasgassen oplevert.
Wat me echter het meest interesseerde, was niet de omvang van het project, maar de mensen eromheen. Yerkegali Baktybayev groeide op in Zhanatas, waar stroomuitval aan de orde van de dag was. Als kind droomde hij ervan ingenieur te worden en de constante wind in de regio om te zetten in iets betrouwbaars. Vandaag de dag werkt hij in het windmolenpark en bedient hij apparatuur waarvan hij zich ooit alleen maar een voorstelling kon maken.
Hij sprak over het leren van nieuwe systemen en technologieën, en over het zien van een toekomst voor zichzelf in een sector die voorheen lokaal niet bestond. Zo ziet groene ontwikkeling eruit als het werkt. Schonere energie, dat zeker, maar het gaat vooral om nieuwe vaardigheden, nieuwe banen en hernieuwd vertrouwen in een plek die zich ooit vergeten voelde.
Het beschermen van leven dat niet voor zichzelf kan spreken
De aflevering verschuift vervolgens van turbines naar dieren in het wild, van elektriciteit naar een heel ander soort overleving.
De Gobi-beer is een nationaal symbool van Mongolië en een van de zeldzaamste beren ter wereld. Er zouden er minder dan 50 over zijn. Door klimaatverandering zijn de waterbronnen in de woestijn opgedroogd. Menselijke activiteiten hebben hun leefgebied verder verkleind. Uitsterven is hier geen theoretische kwestie, maar een dreigende realiteit.
Sinds 2018 werken Chinese en Mongoolse experts samen aan de studie en bescherming van de Gobi-beer. Ze hebben tienduizenden kilometers woestijn doorkruist, DNA-monsters verzameld, infraroodcamera's geïnstalleerd en technologie en expertise gedeeld. Wat ze ontdekten stemde hoopvol: er zijn meer beren dan eerder werd gedacht en er zijn betere middelen om ze te beschermen.
Een Mongoolse wetenschapper vertelde hoe onder de indruk hij was van de toewijding van zijn Chinese collega's, die onder dezelfde zware omstandigheden werkten. Een andere wetenschapper sprak over hoe nieuwe apparatuur de efficiëntie van de monitoring volledig heeft veranderd. Deze details zijn belangrijk omdat ze laten zien hoeveel we kunnen bereiken als we samenwerken.
Waarom dit verhaal belangrijk is
Van windmolenparken in Kazachstan tot berenbescherming in de Gobiwoestijn: wat deze verhalen verbindt, is de denkwijze. Ze weerspiegelen een benadering die ecologische bescherming en ontwikkeling als met elkaar verweven doelen beschouwt, in plaats van als concurrerende doelen.
President Xi Jinping heeft dit omschreven als het bouwen van een "gemeenschap van leven op aarde", een ecologische uitbreiding van het bredere idee van "een gedeelde toekomst voor de mensheid". De logica is eenvoudig. Een beschadigd ecosysteem ondermijnt de beschaving zelf. Het beschermen van de natuur is geen liefdadigheid. Het is zelfbehoud.
In de podcast hoor je deze verhalen, naast vele andere, zich ontvouwen door stemmen, pauzes, windgeluiden en de stilte van de woestijn. Die textuur is belangrijk. Het herinnert ons eraan dat klimaatbeleid niet alleen in vergaderzalen wordt besproken; het wordt beleefd in afgelegen dorpen, kwetsbare leefgebieden en in alledaagse beslissingen over hoe we energie opwekken en het leven beschermen. Als dit onderwerp je aanspreekt, raad ik je aan de aflevering te beluisteren. De audio brengt deze plekken dichterbij dan woorden alleen.
In een tijd waarin klimaatangst vaak tot verlamming leidt, suggereren deze verhalen een andere mogelijkheid: dat samenwerking, mits gebaseerd op reële behoeften en gedeelde verantwoordelijkheid, ons nog steeds dichter bij een schonere en mooiere wereld kan brengen.
Meer afleveringen van de podcastserie zijn beschikbaar via: https://podcasts.apple.com/cn/podcast/stories-of-xi-jinping/id1689566035
