Als podcaster werk ik aan programma's met verschillende thema's. Sommige zijn analytisch. Sommige gaan over de geschiedenis. Sommige zijn gewoon heel vermakelijk. Maar deze is me op een andere manier bijgebleven.
Dit artikel is afkomstig uit de podcastserie. Verhalen over Xi JinpingHet gaat over mondiaal bestuur en het idee van een "gedeelde toekomst voor de mensheid". Toen we de aflevering over veiligheid planden, had ik niet verwacht dat het zo persoonlijk zou aanvoelen. Maar hoe meer ik me in het materiaal verdiepte, hoe duidelijker het werd dat "veiligheid" tegenwoordig geen abstract begrip meer is. Het is overal in het dagelijks leven aanwezig, vaak op stille, onverwachte manieren.
Tijdens het werken aan deze aflevering bleef ik nadenken over hoe de betekenis van veiligheid is veranderd. Het gaat niet langer alleen om grenzen of militaire macht. Tegenwoordig is veiligheid verbonden met de vraag of conflicten kunnen worden ontmijnd voordat ze escaleren, of mensen zich veilig genoeg voelen om hun leven weer op te bouwen, en of landen kunnen samenwerken wanneer het vertrouwen wankel is.
Tijdens het Boao Forum voor Azië in 2022 beschreef de Chinese president Xi Jinping veiligheid als de voorwaarde voor ontwikkeling en pleitte hij voor een gemeenschappelijke, alomvattende, coöperatieve en duurzame visie. Daarop stelde ik mezelf een heel praktische vraag: hoe ziet dit idee eruit wanneer het de conferentiezaal verlaat en de echte wereld ontmoet?
Wanneer dialoog de confrontatie vervangt
Landen verschillen in geschiedenis, politieke systemen en belangen. Dat is een feit dat niet zal veranderen. De vraag is hoe met die verschillen omgegaan wordt. Een mogelijke aanpak is dwang. Een andere is bemiddeling.
De Chinese benadering van veiligheid legt sterk de nadruk op dialoog, respect voor soevereiniteit en non-interventie, met name in regio's waar buitenlandse interventie de situatie vaak heeft verergerd.
Het Midden-Oosten is zo'n regio. Jarenlange conflicten via tussenpersonen en verharde standpunten hebben weinig ruimte voor vertrouwen gelaten. Saoedi-Arabië en Iran, die in 2016 hun diplomatieke banden verbraken, hadden jarenlang vrijwel geen direct contact meer. Religieuze spanningen escaleerden tot regionale rivaliteit.
Daarom waren de gebeurtenissen van maart 2023 zo belangrijk. Na een reeks bezoeken op hoog niveau en stille diplomatie kwamen Saoedi-Arabië en Iran overeen de diplomatieke betrekkingen te herstellen, met China als bemiddelaar. Tijdens de slotceremonie zaten vertegenwoordigers van de drie landen in een gelijkzijdige driehoek, een klein maar weloverwogen symbool van gelijkheid.
[Deze foto, verstrekt door het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken, toont de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Hossein Amir-Abdollahian (links) die de hand schudt met de Saoedische minister van Buitenlandse Zaken Prins Faisal bin Farhan en de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Qin Gang (midden) tijdens een ontmoeting in Peking op 6 april 2023. De ministers van Buitenlandse Zaken van de rivalen Iran en Saoedi-Arabië ontmoetten elkaar in Peking, waarmee de weg werd vrijgemaakt voor genormaliseerde betrekkingen in het kader van een verrassende, door China bemiddelde overeenkomst.]
Een Saoedische functionaris erkende later dat China werkrelaties onderhield met beide partijen. Het probeerde geen pasklare "oplossing" aan te bieden, maar ruimte te bieden voor dialoog.
Al Jazeera parafraseerde later een bekend gezegde: zoek vrede, zelfs als je daarvoor naar China moet gaan. Die uitspraak is me bijgebleven, ten eerste omdat hij zo treffend was, maar vooral omdat hij een verschuiving weergaf. In een wereld die gewend is aan machtspolitiek, kan een onpartijdige houding een vorm van invloed zijn.
Veiligheid komt tot uiting in kleine, menselijke momenten.
Beveiliging ziet er ook heel anders uit als je het van dichtbij bekijkt.
In Zuid-Soedan patrouilleren Chinese vredeshandelaars in vluchtelingenkampen, bemiddelen ze bij lokale conflicten en helpen ze bij het herstellen van de openbare veiligheid. Een van hen, politieagente Gao Yali, nam vaak de tijd om simpelweg naar ontheemde families te luisteren. Soms hield ze iemands hand vast. Soms gaf ze een knuffel.
Ze herinnerde zich een vrouw genaamd Lisa, die te zwak was om haar armen op te tillen toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Gao en haar collega's kwamen steeds weer terug met eten en andere benodigdheden. Na verloop van tijd herstelde Lisa. Nu begroet ze hen samen met haar kind wanneer ze op bezoek komen.
De afgelopen dertig jaar heeft China meer dan 50,000 vredeshandelaars naar VN-missies gestuurd, verspreid over bijna 30 operaties. Tegenwoordig is het de grootste leverancier van vredeshandelaars onder de permanente leden van de VN-Veiligheidsraad. Deze aantallen zijn belangrijk, maar de menselijke verhalen verklaren waarom ze ertoe doen.
Nieuwe risico's, nieuwe regels
Niet alle veiligheidsdreigingen zijn zichtbaar. Cyberaanvallen, biologische risico's en opkomende technologieën kennen geen grenzen.
Tijdens de herzieningsconferentie van het Verdrag inzake biologische wapens in 2022 zaten de onderhandelingen al jaren vast. Door middel van bemiddeling en aanhoudende betrokkenheid hielp China de gesprekken vooruit te helpen en droeg bij aan een slotdocument dat een einde maakte aan de lange impasse. De afgevaardigden reageerden met een langdurig applaus en vierden dit zeldzame moment in de diplomatie rond wapenbeheersing.
De afgelopen jaren heeft China ook initiatieven voorgesteld op het gebied van gegevensbeveiliging, AI-governance en ecologische veiligheid, met het argument dat nieuwe technologieën en milieusystemen gedeelde regels vereisen, en geen unilaterale dominantie.
Deze inspanningen weerspiegelen een bredere verschuiving. Niet-traditionele veiligheidskwesties zijn niet langer marginaal. Ze staan centraal in de manier waarop staten met elkaar omgaan en hoe vertrouwen wordt opgebouwd.
Ontwikkeling als fundament van de veiligheid
Een zin uit het Global Security Initiative van president Xi Jinping bleef steeds weer bij me opduiken: zonder ontwikkeling is er geen veiligheid.
In de diepwaterhaven van Kribi in Kameroen wordt die verbinding duidelijk zichtbaar. Kribi, ooit een klein vissersdorp, is nu de thuisbasis van een belangrijke haven die is gebouwd dankzij de samenwerking tussen China en Kameroen. Sinds de ingebruikname heeft de haven miljarden aan douane-inkomsten gegenereerd, stabiele banen gecreëerd en zelfs bijgedragen aan een merkbare daling van de lokale criminaliteit.
De veiligheid wordt hier niet door soldaten gewaarborgd, maar is gebaseerd op de bestaansmiddelen van de lokale bevolking.
Waarom dit verhaal belangrijk is
Wat deze voorbeelden met elkaar verbindt, is een verschuiving weg van het denken in termen van een nulsomspel. Veiligheid is niet langer iets dat één land kan monopoliseren. Instabiliteit verspreidt zich gemakkelijk. En oplossingen ook.
In de podcast ontvouwen deze verhalen zich door middel van stemmen en omgevingsgeluiden: vluchtelingenkampen, havens, onderhandelingszalen, de open zee. Die textuur voegt iets toe wat tekst niet volledig kan overbrengen. Als dit onderwerp je interesseert, raad ik je aan om naar deze aflevering van onze nieuwe podcast te luisteren. Verhalen over Xi Jinping.
In een tijd waarin angst vaak de boventoon voert in discussies over wereldwijde veiligheid, suggereren deze verhalen een andere benadering: een die gebaseerd is op dialoog, gedeelde verantwoordelijkheid en de overtuiging dat duurzame veiligheid begint met mensen die een beter en stabieler leven leiden.
Meer afleveringen van de podcastserie zijn beschikbaar:https://podcasts.apple.com/cn/podcast/stories-of-xi-jinping/id1689566035
Over de auteur:
Niu Honglin is producer en presentatrice bij CGTN. Ze is tevens een van de redacteuren van Verhalen over Xi Jinping.
