Dagelijkse obstakels worden genegeerd, terwijl gehandicapte en oudere inwoners nog steeds worstelen om zich staande te houden in de straten van Orihuela.
Voor veel gehandicapte en oudere inwoners blijft het dagelijks leven in Orihuela een beproeving, gekenmerkt door fysieke obstakels en wat actievoerders omschrijven als een aanhoudend gebrek aan effectief optreden van de gemeenteraad. Hoewel in het officiële discours vaak gesproken wordt over inclusie en toegankelijkheid, laat de realiteit op straat een grote kloof zien tussen beleidsverklaringen en de dagelijkse praktijk.
Oneffen trottoirs, slecht ontworpen voetgangersovergangen, smalle en onoverzichtelijke stoepen en ontoereikende afwatering brengen rolstoelgebruikers, mensen met een visuele beperking en mensen met een beperkte mobiliteit regelmatig in gevaar. Deze problemen zijn geen incidentele vergissingen, maar terugkerende kenmerken van de stedelijke omgeving, wat wijst op een structureel falen van de gemeenteraad om te begrijpen hoe inwoners met een beperking de openbare ruimte daadwerkelijk gebruiken.
Critici stellen dat toegankelijkheid door de gemeente te vaak als een wettelijke formaliteit wordt beschouwd in plaats van een praktische noodzaak. Infrastructuurprojecten voldoen technisch gezien misschien wel aan de minimumnormen, maar negeren desondanks de dagelijkse realiteit: stoepranden die zelfstandig lopen belemmeren, tactiele bestrating die naar obstakels of doodlopende straten leidt, en straatmeubilair dat is geplaatst zonder rekening te houden met een veilige en ononderbroken doorgang. Het resultaat is een gemeente die op papier toegankelijk lijkt, maar in de praktijk uitsluitend is.
Een van de belangrijkste kritiekpunten betrof voetgangersovergangen, die allemaal een verlaagde stoeprand zouden moeten hebben om veilige en gelijke toegang voor iedereen te garanderen. Verlaagde stoepranden zijn essentieel voor mensen met een beperking, rolstoelgebruikers, mensen met beperkte mobiliteit, ouderen, ouders met kinderwagens en iedereen die loophulpmiddelen gebruikt. Zonder verlaagde stoepranden worden overgangen fysieke barrières die het risico op vallen en ongelukken vergroten en kwetsbare gebruikers belemmeren om zich zelfstandig te verplaatsen.
Het aanleggen van verlaagde stoepranden is een eenvoudige, goedkope maatregel die inclusiviteit bevordert, de verkeersveiligheid verbetert en bijdraagt aan het creëren van leeftijdsgeschikte en toegankelijke openbare ruimtes voor de hele gemeenschap.
Wat de frustratie nog versterkt, is het gebrek aan zinvol overleg. Bewoners met een beperking en belangenorganisaties zeggen dat hun stem zelden wordt gehoord in de planningsfase, en dat zorgen die worden geuit vaak worden afgedaan als kleine of onvermijdelijke ongemakken. Deze reactieve aanpak, zo stellen zij, versterkt een cultuur waarin van mensen met een beperking wordt verwacht dat ze zich aanpassen aan de stad, in plaats van dat de stad zich aan hen aanpast.
Deze zorgen worden gedeeld door de vereniging. Orihuela Sin BarrerasDe groep heeft herhaaldelijk de volgens hen "permanente" praktijk van gemeentelijke diensten aan de kaak gesteld om hekken, parkeerverbodsborden en ander gemeentelijk materiaal rechtstreeks op trottoirs te plaatsen. Volgens de groep beperken dergelijke obstakels de toegankelijkheid ernstig en blijven ze bestaan ondanks herhaalde oproepen aan gemeentelijke ambtenaren voor meer zorg en begrip.
De vereniging waarschuwt dat het probleem verder gaat dan alleen ongemak en een reëel veiligheidsrisico vormt. Rolstoelgebruikers en mensen die krukken gebruiken, zijn vaak gedwongen om over de rijbaan of aan de rand van het trottoir te lopen, met het gevaar om in het verkeer te vallen. Ouderen en mensen met een visuele beperking lopen een verhoogd risico om te struikelen en te vallen. Gezien het aanhoudende gebrek aan actie, Orihuela Sin Barreras heeft het publiek opgeroepen om problemen met de toegankelijkheid te melden en te fotograferen, zodat deze publiekelijk aan de kaak gesteld kunnen worden.
Een van de meest recente klachten van de groep was dat de enige aangewezen parkeerplaats voor gehandicapten op Calle Loazes – een van de belangrijkste straten van de stad – geblokkeerd werd door afvalcontainers van de bouw, waardoor deze feitelijk onbruikbaar was.
Op straatniveau vertalen deze tekortkomingen zich in verlies van zelfstandigheid, verhoogd risico en sociale uitsluiting. Activisten benadrukken dat zonder een duidelijke verschuiving in prioriteiten – een verschuiving die toegankelijkheid centraal stelt in de stadsplanning en de dagelijkse gemeentelijke praktijk – Orihuela een stad vol barrières zal blijven voor veel van haar inwoners, in plaats van een plek die gelijke deelname aan het openbare leven mogelijk maakt.
