Er waren duizend redenen om het regime van Nicolás Maduro te veroordelen.
Autoritair, oligarchisch en brutaal: het regime heeft elk verzet de kop ingedrukt, miljoenen mensen verarmd en een hele generatie Venezolanen in ballingschap gedreven. Maduro's bewind verdient geen enkele morele verdediging.
Maar er is één doorslaggevende reden om je te verzetten tegen de regimeverandering die de Verenigde Staten nu in Venezuela hebben doorgevoerd:
De soevereiniteit van staten is nooit onderhandelbaar.
Niet voor Venezuela.
Niet voor welk land dan ook.
Onder geen enkele omstandigheid.
Soevereiniteit is geen beloning voor goed gedrag, noch een privilege dat door machtige naties wordt verleend. Het is onschendbaar en heilig, ongeacht de omvang, rijkdom, ideologie of geopolitieke relevantie van een staat.
Op het moment dat we accepteren dat soevereiniteit kan worden opgeschort omdat een regering corrupt, autoritair of onwelgevallig is, heropenen we een deur die de mensheid eeuwenlang heeft proberen te sluiten. Vandaag is het Venezuela. Morgen is het iemand anders. En uiteindelijk zijn wij het.
Dit principe nu verwerpen betekent de logica van overheersing accepteren: dat macht de legitimiteit bepaalt, dat dwang in plaats van instemming bestaat en dat naties alleen bestaan bij de willekeur van degenen die sterk genoeg zijn om ze te besturen.
Die weg leidt niet tot stabiliteit.
Het leidt tot slavernij.
De 21e eeuw wordt nu al gekenmerkt door ingrijpende geopolitieke veranderingen: oorlogen zonder einde, bondgenootschappen zonder vertrouwen en crises die zich sneller verspreiden dan diplomatie ze kan beteugelen. Het normaliseren van door externe krachten opgelegde regimeveranderingen in deze context is niet alleen roekeloos, maar ook een rechtstreekse uitnodiging tot chaos.
Wil democratie enige betekenis hebben, dan moet de toekomst van Venezuela uitsluitend in handen van het Venezolaanse volk liggen. De macht moet naar hen terugkeren – vrij, soeverein, zonder voogdij of dwang – zodat zij zelf kunnen bepalen wat voor soort natie zij willen zijn.
Maar in plaats daarvan worden we geconfronteerd met iets veel alarmerenders.
Een president van de Verenigde Staten die niet alleen openlijk spreekt over het "besturen" van Venezuela, maar die ook achteloos grootse visies koestert van dominantie die zich uitstrekt tot Canada en Groenland – geallieerde gebieden waarover gesproken wordt alsof het bezittingen zijn, geen naties.
Dit is geen leiderschap.
Het is imperiale verbeeldingskracht.
En dat zou iedereen die nog steeds gelooft in een op regels gebaseerde internationale orde, angst moeten inboezemen.
Men kan zich tegen Maduro verzetten zonder verovering goed te keuren.
Men kan tirannie veroordelen zonder daarmee een machtsovername te legitimeren.
Want zodra soevereiniteit voorwaardelijk wordt, wordt vrijheid tijdelijk – en zwijgen vandaag betekent onderwerping morgen.
Afbeelding met dank aan X / voorheen Twitter
