Pardon, maar ik ben hier misschien een uitzondering. Ik heb nog nooit iemand iets negatiefs over een paraplu horen zeggen. Zelfs niet als je op de tribune staat bij een voetbalwedstrijd, dicht op elkaar gepakt in de regen, en de persoon naast je zijn portie regen van bovenaf op je laat neerkomen – en iedereen lijkt dat prima te vinden; of de vrouw voor je die je een wedstrijd voorschotelt met alleen geluid en geen beeld, en je nooit weet wanneer je een sneer van haar krijgt (meestal na een doelpunt).
Ik moet nu maar accepteren dat de belangrijkste voordelen van een paraplu zijn dat hij draagbare, veelzijdige bescherming biedt tegen regen, sneeuw of zon.
Niettemin, en na het erkennen van het nut ervan, moet ik nog wel overtuigd worden voordat ik er fan van word. Ooit werd de paraplu beschouwd als een luxeartikel en was deze over het algemeen voorbehouden aan de royalty, en wat mij betreft hadden zij ze ook moeten houden. Misschien heeft mijn afkeer van de paraplu te maken met het feit dat er geen handleiding bij zit en ik nooit de kunst van het correct gebruiken ervan onder de knie heb gekregen.
Ik had een herenparaplu (niet seksistisch bedoeld – maar er is wel degelijk een verschil) tot een paar weken geleden – en het huis stond er vol mee. Hoe dan ook, deze, mijn eigen draagbare bescherming, lag in de kofferbak ('trunk' als je dit in Canada leest) en was al zo'n twintig jaar oud zonder ooit gebruikt te zijn. Ik heb vijf of zes keer van auto gewisseld, maar deze paraplu ging met elke nieuwe auto mee. Totdat er vorige maand op een ochtend iets gebeurde…
Ik kwam aan bij een begrafenis en kon geen parkeerplek vinden in de buurt van de kerk, dus stopte ik zo'n 500 meter verderop in de stromende regen. Ach, het moment is daar, de paraplu, dacht ik bij mezelf. De achterklep ging open en ik haalde mijn enorme paraplu tevoorschijn. Ik was kletsnat toen ik hem eindelijk open had en toen sloeg een plotselinge bui hem binnenstebuiten.
Een oudere dame en haar tienerdochter schoten me te hulp en probeerden het apparaat weer aan de praat te krijgen. Uiteindelijk kregen we het weer werkend, met drie doorweekte ratten als gevolg... waarvan twee volkomen onschuldige slachtoffers. (Nogmaals bedankt!) Mijn helpers lieten me zien hoe ik de paraplu moest openen en sluiten door op de zilveren knop te drukken. Nu snap ik het tenminste...
Ik bereikte de deur van het lange gangpad van de kerk, drukte op de knop, vouwde mijn paraplu dicht en was binnen. Hier voelde ik me meteen thuis, want er stonden wel twaalf paraplu's langs de muur, waar ik de mijne ook bij zette. Ik bleef net binnen de deur staan, want mijn broek was te nat om te gaan zitten.
We kwamen naar buiten om onze eer te betuigen. Ik rommelde wat met mijn paraplu, voordat ik een vriendin vroeg of 'zij dit ding even open kon doen'. En geloof het of niet, toen ik terugliep naar de auto, klaarde de regen op.
Ik drukte op de knop en er gebeurde niets. Ik drukte tot mijn duimen pijn deden en toen deed ik wat elke man zou doen. Ik ramde hem erin en sloeg het deksel dicht.
De volgende dag, aanvankelijk in een rustiger gemoed, opende ik de kofferbak en ging verder met persen. Er gebeurde niets, dus probeerde ik de paraplu er zo uit te manoeuvreren. (Ik was vergeten te vermelden dat de kofferbak halfvol zat voordat ik hem erin zette.) Als je ooit een tie-wrap hebt losgemaakt of een vishaak hebt verwijderd... dan snap je wat ik bedoel. Uiteindelijk verloor ik de controle en ramde ik de paraplu er op dezelfde manier uit als ik hem er de dag ervoor in had geduwd.
Nu waren er stalen draadribben die in alle richtingen wezen en slierten waterdichte stof die in de wind wapperden.
Het was typerend genoeg precies op dat moment dat mevrouw Youcantbeserious naar buiten kwam om te kijken wat er aan de hand was. Op het hoogtepunt van haar commentaar zag ik de nu kale steel van de paraplu en zag ik dat er een ringstopper en een ontgrendelingsknop op zaten. Nog vreemder was dat de zilveren knop nu zwart was en net toen het tot me doordrong, vroeg mevrouw Youcantbeserious: 'Waar heb je die paraplu vandaan en wat is er aan de hand?'
Ik zat muurvast en moest toegeven dat ik iemands paraplu van de achterveranda van de kerk had meegenomen! Het woord 'paraplu' komt van het Latijnse 'umbra', wat 'schaduw' betekent, en 'umbel', wat 'bloem' betekent. Op dit moment was het alleen maar schaduw...
BERICHT AAN DE JONGENS: Probeer nooit een open paraplu met een moker te demonteren. Het werkt niet – en je verwondt er alleen jezelf mee.
Vergeet niet
Sommige mensen bereiken grootsheid door middel van prestaties, anderen worden als groots geboren en een enkeling krijgt grootsheid opgedrongen. De rest van ons denkt gewoon dat we groots zijn.
