Politieke projecten staan of vallen met vertrouwen. Wanneer een beweging inwoners vraagt te geloven in een langetermijnvisie – vooral een ambitieuze visie zoals meer autonomie of onafhankelijkheid – moet deze gebaseerd zijn op eerlijkheid, transparantie en respect voor de mensen die zij beweert te vertegenwoordigen.
Alles minder dan dat plaatst het in dezelfde categorie als degenen die Orihuela al decennia besturen: leiderschap dat grote beloftes doet maar weinig concreets levert.
Bij de gemeenteverkiezingen van 2023 brachten de inwoners van Orihuela Costa ruim 1,800 stemmen uit aan een nieuw politiek project. Voor een partij die nog maar net was opgericht, was dat een ware prestatie.
Het was de eerste stap op een lange reis, het moment dat de trein het station verliet. Niemand verwachtte wonderen, maar velen hoopten op gestage, verantwoorde vooruitgang.
Daarom is de recente bewering dat de partij 14,000 stemmen zal behalen bij de verkiezingen van 2027 niet alleen optimistisch, maar ook wiskundig en politiek gezien een illusie. Van 1,800 naar 14,000 stemmen is een stijging van 678%. Geen enkele serieuze politieke strateeg zou zo'n sprong realistisch achten.
Geen enkele verantwoordelijke leiding zou zo'n bedrag voorstellen zonder een duidelijk, op feiten gebaseerd plan om dat te rechtvaardigen. En geen enkele organisatie die haar supporters respecteert, zou hen behandelen alsof ze het verschil tussen ambitie en fantasie niet kunnen zien.
Inwoners verdienen beter dan opgeblazen beloftes. Ze verdienen leiders die hen als volwassenen toespreken, niet als een publiek dat verblind moet worden met onhaalbare cijfers. Wanneer een partij beweert haar steun in één verkiezingscyclus bijna achtvoudig te kunnen vermenigvuldigen, straalt ze geen zelfvertrouwen uit, maar toont ze een gebrek aan realiteitszin.
Onafhankelijkheid, autonomie of welke vorm van politieke transformatie dan ook wordt niet bereikt door sluiproutes of tijdreizen naar de toekomst. Het wordt bereikt door stapsgewijze vooruitgang, door het geleidelijk opbouwen van geloofwaardigheid en door het winnen van vertrouwen bij elke halte op de reis. De analogie met een trein is niet alleen poëtisch; ze is ook accuraat.
Je kunt geen stations overslaan. Je kunt niet van het eerste perron naar de eindbestemming springen, alleen maar omdat het leuk klinkt. Iedere inwoner die ervoor kiest om "in de trein te stappen" doet dat omdat ze in de richting geloven, niet omdat ze teleportatie beloofd is.
Het gevaar van onrealistische doelstellingen schuilt niet alleen in het feit dat ze niet gehaald zullen worden. Het grotere gevaar is dat ze het vertrouwen ondermijnen. Wanneer inwoners zien dat een partij beweringen doet die totaal niet overeenkomen met de electorale realiteit, beginnen ze alles wat die partij verder zegt in twijfel te trekken.
Ze vragen zich af of de leiding wel eerlijk tegen hen is, of zelfs wel eerlijk tegen zichzelf. Ze vragen zich af of het project is afgedwaald van het oorspronkelijke doel.
En in dit geval is dat ook zo. De verschuiving van democratische samenwerking naar een rigide, hiërarchische leiderschapsstijl is niet onopgemerkt gebleven. De stilte binnen de partij spreekt boekdelen. Wanneer leden zich niet meer uitspreken, is dat zelden omdat ze het eens zijn; het is omdat ze niet langer geloven dat hun stem ertoe doet.
Een politieke beweging die geen intern debat tolereert, kan niet op geloofwaardige wijze beweren een diverse gemeenschap te vertegenwoordigen.
De inwoners verdienen een politiek project dat gebaseerd is op waarheid, nederigheid en realisme. Ze verdienen leiders die begrijpen dat onafhankelijkheid – als die ooit bereikt moet worden – tot stand komt door geduldig, gedisciplineerd en stapsgewijs werk, niet door grootse verklaringen die losstaan van de feiten, en niet door het woord 'onafhankelijkheid' luidkeels te roepen alsof het een magische oplossing is.
De weg naar onafhankelijkheid is nog steeds mogelijk. Maar dat zal alleen mogelijk zijn als eerlijkheid weer centraal staat in het gesprek. Tot die tijd blijft de trein vastzitten tussen de stations, niet omdat de inwoners geen vertrouwen hebben, maar omdat de leiding de weg kwijt is.
We hebben serieuze problemen op te lossen, en daarvoor hebben we serieuze mensen nodig.
